İsâ Âsi

- Seni tanımazken, bilirdim seni.
- Ben de, inan.
- Ama yoksun sanırdım.
- O ne demek şimdi?
- Öyle işte, yaratılmamışsın gibi. Severdim ama.
- Yokluğumu mu?
- Evet.
- Yokluğuna iman ettiğin bir şey için mi başkasına bakmadın?
- Evet. Sen, yokluğu bilindiğinde dahi ihtiramı hakeden bir mefkûresin.
- Allah Allah.
- Evet, işte tam da bu sebepten varlığın beni ürkütüyor. Varlığımdan şüphe duyuyorum. Acaba diyorum, yok muyum?
- Ben benliğimden çıktım, yok oldum sen daha kendine gelemedin. Bu nasıl aşk? Güvendiğin aşkın bu mu?

Mecnun Leylâ ile aşık atamaz, ancak âşık olur ispata çabalar.