Türkiye, cumhuriyet döneminde darbe tadına baktıktan sonra AK Parti gibi ve O’nun kudretli lideri R. Tayyip Erdoğan kadar istikrarlı bir parti ve lideri daha evvel görmemişti. 2002-2012 aralığı bize bu duruma şahit olma fırsatı verdi. Eksik, anlamsız ve hedefsiz muhalefetin yıpratamaması bir yana parti içi muhalefet diye bir yapının da oluşmaması parti ve lider kadrosunun istedikleri gibi at koşturmalarına imkân sağladı. Ancak, “eli değnekli” amcalar ara sıra bu “abilerimizi” rahatsız etmedi değil. Mesela, abilerimiz her defasında “İslam, bir din olmaktan öte bu toprakların kültürüdür” demek zorunda kaldılar ve hatta yuhalanacaklarını bile bile eski hükümetlerin hatasına düşmeyerek Danıştay Katliamı diye bilinen olay sonrası taziye vermek üzere tören mahalline gittiler. Ancak, ne vakit seçime gitseler kazanacaklarını bilmek onlara bilinmez bir rahatlık da vermiyor değildi. İşte film de burada başlıyor: 3. Dönem iktidarını oylarını artırarak kazanan AK Parti geliştirdiği özgürlük söyleminde neden samimiyetsiz tavırlar sergiler ve bazı meselelerde (Kürt açılımı) taarruzlara rağmen risk alıp taşın altına elini sokarken diğer bazı meselelerde (Müslüman kadınların başlarını kapatması) ise hâlâ “toplum buna hazır değil” gibi yaveler savurur.